قبول نمىكند . پس هر كس به شرايط و عهد خدا عمل كرد ، عملش داراى ثواب است و به وعدهء نيكوى الهى نائل مىشود . خداى بزرگ ، بندگان خود را از راه‌هاى هدايت آگاه كرده و در آن راه روشنايىهايى قرار داده كه چگونه راه را بپيمايند . هم‌چنين مىفرمايد : « إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ المُتَّقِينَ » ؛ « 1 » به تحقيق خداوند متعال از متقين خواهد پذيرفت . پس كسى كه در اجراى فرمان خدا ، از خدا ترسيد ، خدا را ملاقات خواهد كرد در حالى كه به آن چه حضرت محمد صلى الله عليه و آله آورده ايمان داشته است . بسيار افسوس بر قومى كه پيش از آن كه هدايت يابند مردند و يقين داشتند كه با ايمان مرده‌اند ؛ ولى در حقيقت مشرك از دنيا رفتند و نمىدانستند كسى كه از درب خانه وارد شود هدايت شده است و كسى كه از غير درب وارد شود در گمراهى است . خداى متعال طاعت ولى امرش را به طاعت رسولش و طاعت رسولش را به طاعت خود پيوند زده است . در نتيجه كسى كه اطاعت واليان امر را ترك كند ، در حقيقت اطاعت خدا و رسولش را ترك كرده است . ايمان به خدا و رسولش آن‌گاه صورت صحيح و مقبول خواهد داشت كه اصلًا تبعيضى در ميان نباشد . در منطق قرآن ، كسى كه مطابق رأى خود و بر وفق هواى نفس تصرف و تبعيضى روا دارد ، كافر حقيقى است ؛ اگر چه از روى مصالحى احكام ظاهرى اسلام ، از قبيل طهارت بدن و توارث بر او جارى شود .

--> ( 1 ) . مائده ، آيهء 27 . .